HAYAT VE SEN
Bir yaz günü,
Güneş bütün kalpleri ısıtırken
Beyaz bir kâğıdın üzerinde
Duran sözcük gibisin,
Anlamı olmayan.
Eğer ruhun varsa anlam katarsın.
Boş kâğıdı doldurursun.
Kolay değildir bu.
Yolunu bulursan eğer,
Yazar…yazarsın.
Duygular sel olup akar.
Sıralanır sözcükler
Katar……katar.
İçini dökersin en acımasız
Sözcüklerle.
Olmak istediğin her şey olursun.
Salarsın vahşi çığlıkları rüzgara,
Geleceği arar……ararsın.
Doğru zamanını bilirsin,
Tutku ve aşkın.
Rüyalarını bile o zamana kurgularsın.
Elindedir her şey aşkla,
İyiliği, doğruluğu, çiçeği, böceği,
Karı, yağmuru,
Kötülük topraklarının üzerine örtersin.
Sonsuza dek yok olsun diye.
Sen gerçeği ararken,
Kumrular süzülecek yere.
Kulaklarına fısıldayacaksın,
Aşk sözcüklerini.
Cennet kuşlarına söylesinler diye.
Gözlerini her durum ve şarta,
Açık tutacaksın.
Her şey malzemedir senin için.
Her şey fikirdir, uyanıştır.
Dünya seni keşfedene kadar,
Uzun yol kat edildiğini sanacaksın.
Kendi yanılgından memnun,
Sineni bütün olasılıklara açacaksın.
Hiç korkmadan seslerin,
Bulutunda yüzeceksin.
Yağmurun vakti gelecek ıslanacaksın.
Sonbahar acımasızdır,
Kış affetmez fakir gönülleri.
İlk bahar üşütür umutsuz yürekleri.
İşte bunun için kendi üstünlüğünü,
Kendin yaratmalısın.
Kovmalısın kötülükleri.
Kendine çocukluğun gibi davranmalısın.
Ve sen,
Diğeri olma, hep kendin ol.
Bedelini ödesen de.
Sana doğrultulan silaha karşı koş,
Hiç korkmadan.
Sen kaçanlardan olmayacaksın.
Ruhun yansa, yıkılsa da,
Doğduğu yeri unutmayacak.
Hayatının sesi yağmurla,
Rüzgarla gelecek sana.
Bilmediğin şeylere gülüp geçeceksin.
Ve sen,
Acıyı bitireceksin.
Bilgeliğe erdiğinde ise,
Acılar şerbet olup akacak derinden.
Bakmayı öğrendiğin gibi,
Görmeyi de öğreneceksin.
Bir zamanlar inandığın değerlere,
İnanmaz olacaksın.
Ve sen,
Hep anlatacaksın duyduğun sesleri.
İnsanlara, dağlara, taşlara, bulutlara.
Ama kimse anlamayacak,
Cehennemi yaşayacaksın.
Yaz bitecek, yağmurlar başlayacak.
Umutların ıslanacak.
Bilmediğini sandığın şeyleri,
Biliyor olacaksın.
Sesler yankılanacak yine kulağında.
Bir daha asla kendin olmayacaksın.
Ve sen,
Geri dönmeyeceksin.
Sesler seni çağırdığında,
Hayat raporuna göçebe yazılacak.
Sesin sözcüğe dönüşecek,
Bitmesine izin vermediğin,
Değerli olan her şey için,
Seviyorum diyeceksin.
Algıların açık kalacak,
Zaman senin lehine işleyecek.
Ve sen,
Şaşırmayacaksın.
Hayatın dansı farklı, acımasız,
Heyecan dolu.
Tıpkı yağmur gibi.
Göğsünde büyüttüğün çiçekler,
Tabiatın her renginde açacak.
Kendi sesinle haykıracaksın,
Hayatın renklerini.
Kırmızının kan demek olduğunu,
Siyahın gece demek olduğunu
Öğreneceksin.
Acının, umudun son sınırına geldiğinde,
İkisinin de eşit olduğunu anlayacaksın.
Yağmurların her kötülüğü,
Her pisliği yıkamadığını
Göreceksin.
Kötü rüyayla biten andaki,
Rahat nefes alışını unutmayacaksın.
Hayatının bir anında
Ufkun gerisinde ya da deniz fenerinde,
Olmak istemişsindir.
Acımasız hayat hep genç yaşta,
Musallat olmuştur başına.
Ve biz, insanlar, hepimiz,
Son umut kırıntılarına,
Tutunmaya çalışmışızdır,
Yaşamak, hayatta kalabilmek için….

09/01/2008
Şerife Yıldırım